Pasiecznictwo / pszczelarstwo

Pasiecznictwo czy też pszczelarstwo wywodzi się od bartnictwa. Jest to rzemiosło rolnicze, zajmujące się hodowlą pszczół w pasiekach. Słowo pasieka pochodzi od tereny, gdzie „wysieczono” las i postawiono ule. Początkowo ule umieszczano powyżej ziemi, gdyż uważano, że pszczoły preferują miejsca położone wysoko. Z czasem zaczęto ustawiać ule na ziemi, gęsto jeden obok drugiego, w miejscach zacisznych, w pobliżu bieżącej wody, przy gospodarstwach. Najstarsza wzmianka na temat pasiek w Polsce pochodzi z 1238 r.

W dawnej Polsce używano uli kłodowych. W ulu takim pszczoły same budowały gniazdo z nieruchomym, przytwierdzonym do powały plastrem. Były dwa rodzaje tekich uli: pionowe – stojaki i poziome – leżaki. Wykorzystywano na nie osłabione drzewa bartne lub dziano je w pniach ściętych drzew. Często spotykało się też ule słomiane – kószki, które należały do najtańszych.. Uszyte były z warkoczy słomy lub trzciny, uszczelnionych gliną z krowim łajnem. Ule takie okrywano chochołami ze słomy lub Stare ule dachem z desek.

W XIX i XX wieku przełomowym w pszczelarstwie było zastosowanie w ulach ruchomych ramek. Gniazdo nie było już nierozbieralna całością, każdy plaster można było wyjąć i przestawić w inne miejsce. Współcześnie znane ule powstały w latach 1851-1852 w Stanach Zjednoczonych i w Niemczech. W Polsce do największych pszczelarzy należeli Jan Dierżon, Jan Dolinowski, Teofil Ciesielski, Kazimierz Lewicki i Wiktor Widera.

W XVII spotykało się w Polsce także ule zdobione: skrzyniowe malowane, płaskorzeźbione,

z czasem zaczęto rozróżniać pasieki stacjonarne i pasieki wędrowne. Pasieki wędrowne są przewożone w okresie wiosennym i letnim w miejsca zbierania pożytku i są jednym z podstawowych sposobów zapylania dużych upraw takich roślin jak rzepak czy gryka.

Na podstawie:

Z.A. Skuza: Ginące zawody w Polsce ; Warszawa, 2008

Hodowla pszczół. Praca zbiorowa, Warszawa 1957

 

 

 

Joomla templates by a4joomla